Στα βουνά, στους ποταμούς, είν' οι "Πάπυρος-Λαρούς"!

 

Στα βουνά , στους ποταμούς
είν' οι "Πάπυρος Λαρούς".
Τις κοιτάζεις μια φορά,
κι έχεις δέκα ντοκτορά,

τις κοιτάζεις δυο και τρεις
γίνεσαι καθηγητής
και σοφός και πρύτανης  

στο ντουνιά όσο κανείς !
..................................
Κυπαρίσσι μου ψηλό,
φεγγαράκι μου γλυκό,
φέξτε μου για ν' ανεβώ,
στο βουνό το δάσκαλο,
στο βουνό τον ασκητή,
και τον παρηγορητή.
.................................
Στα βουνά, στους ποταμούς
είν' οι "Πάπυρος Λαρούς",
στου σπουργίτη τα φτερά,
στα  κρουστάλλινα νερά.

Κάθεσαι , και μελετάς
στο σκαμνί της ερημιάς, 

ώσπου να σε πάρει η γης,
κρίνος του βουνού να βγεις.
....................................
Κυπαρίσσι μου ψηλό,
φεγγαράκι μου γλυκό,
φέξτε μου για ν' ανεβώ,
στο βουνό το δάσκαλο,
στο βoριά τον ασκητή,
και τον ξομολογητή.

Ο αστός

Πώς αρρωστάει  ένα σκυλί

και σούρνεται στις στράτες,

με τη συμπόνοια της νυχτός

στις ψειριασμένες πλάτες,  

 

έτσι βαριαρρωστάει ο αστός

απ' τις φασκιές του ακόμα,

μακριά απ' της Πίνδου το ηλιοφώς

τους κέδρους και το χώμα.  

 

 

Ψάχνει στο λούσο τη χαρά,

την πρέζα στις οθόνες,

σπέρνει συμβάσεις και φλουριά, (σπέρνει,ποτίζει τα φλουριά)

θερίζει παγετώνες.   

................................................

Άστρο μονάχο μια νυχτιά,

πριχού χαθεί και δύσει,

γυρνά κι οπίσω του κοιτά :

στιγμή δεν έχει ζήσει,   

σαν σπόρος στο μπετό ψηλά,

που η μοίρα η κακιά του

χέρσα τού εφύλαγε γωνιά

κι εχάθηκεν -αλιά του...!

Ραμπιήλ : ο αρχάγγελος των βουνών

Τ' ανθάκια στο ροδάμι ανθούν,

στον Έρωτα τα νιάτα

κι η πέτρα στα φτωχόσπιτα

και στου βουνού τη στράτα.  

 

Ανθίζει και στου αρχάγγελου

του Ραμπιήλ το μάτι,

που χτίζει απ' την Πετρόστρουγκα

στον ήλιο μονοπάτι.
 

Χτίζει και πετρογέφυρα

με τη ζερβή φτερούγα,

να πάει στο Δία ο Αλάχ 

κι ο Γιαραμπής στο   Βούδα.  

 

Να πάει κι ως τ' άστρο ο μοναχός

κι ο μόνος ως το χιόνι,

σπούργος να γέρνει ανήμπορος

κι αητός να ξημερώνει.  

 

Να πάει κι ο κόσμος για να πιει

απ' του βουνού το γάλα,

να γίνεται ομορφότερος

κι αξιότερος μια στάλα. 

 

Να πάω κι εγώ ως τα ρόμπολα

της Πίνδου ,πριν να φέξει,

τους στίχους μου πεντόβολα

να παίζω λέξη-λέξη,  

 

να τους πετάω σφυρίζοντας

ψηλά στα συννεφάκια

και να γυρνούν μελίσματα

κι έτοιμα τραγουδάκια,
 

να τα φορτώνει ο Ραμπιήλ

στις άσπρες του φτερούγες,

να τα σκορπάει το χάραμα

στου Σύμπαντος τις ρούγες,  

να τα 'χουν οι μονόλυκοι

παρέα κι οι κοτσυφάδες

και τ' Αλωνάρη οι τζίτζηκες

οι πρωτολαλητάδες,

 

να τα 'χει κι η μανούλα μου

πίσω απ' τον μαύρον ήλιο,

να νιώθει το μνημούρι της

πύργο ψηλό, προσήλιο.