Μια μωβ, αχ να 'μουν πινελιά...

Μια μωβ, αχ να 'μουν πινελιά

στον ουρανό το δείλι

μια πινελιά μενεξεδιά

στου Ζέφυρου τα χείλη 

κι όσο, μάνα μ' , θα σώνεται

ο ήλιος , ν' αυγατάω,

τ' άστρα να στεφανώνομαι

τη Γη να χαιρετάω! 
 
Κι η θάλασσα η γερόντισσα,
με τη γλαυκή της μπόλια, 

να λειτουργεί στου πέλαγου

την άγια μοσχοβόλια,

και να μου πέμπει γαλανούς

ιριδισμούς κυμάτων,

πρίγκηψ να στέφομαι ορατών,

μάνα μου,  κι αοράτων !  

Ώσπου, σκιά να χάνομαι

στης νύχτας την αγκάλη,

μέχρι ξανά να γεννηθώ

το δειλινό και πάλι...